Najstarsze pismo starożytnego Egiptu używane do zapisu zarówno tekstów religijnych jak i umów handlowych.

Pisane na różnych nośnikach informacji, np. na kamieniu, papirusie czy na łupku.

Pismo używane było od 3 tyś lat p.n.e. do IV wieku n.e.  Przez cały ten okres powstawały nowe hieroglify, ich liczba sięgała kilku tysięcy, a inne ulegały zapomnieniu.

Zasadniczo pisano hieroglify od strony lewej do prawej i z góry do dołu. Pisano też od prawej do lewej, dlatego najlepszym sposobem określenia kierunku czytania była postać człowieka lub zwierzęcia zwróconego przodem do początku zapisu. Do zapisu nazw obcojęzycznych używano grupy znaków jednozgłoskowych składających się z 26 dźwięków. Ta grupa została opisana na węzłach. Umiejętność czytania i pisania posiadali skrybowie, stanowili 1% społeczeństwa.

Hieroglify uważane były za święte, a zapisywane słowa miały magiczną moc. Wierzono, iż imię zapisywane hieroglifami na pomniku lub sarkofagu zapewnia nieśmiertelność. Skucie imienia, czyli pozbawienie imienia, skazywało na najcięższą karę, na zapomnienie.

Hieroglify przedstawiające postać lub zwierzę, mogły przybrać postać niezależnego bytu i wyrządzić zło. Inne były obdarzone właściwością niesienia dobra, zapewniały dostatnie i wieczne życie, odpędzały złe moce.

Do odczytania hieroglifów przyczyniło się odnalezienie „kamienia z Rosetty”, na którym umieszczono tekst zapisany trzema rodzajami pisma; hieroglifami, demotyką i greką.